Are you free to live your fantacies?

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

2008-03-13T11:55:00.000+02:00

Από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματα μας με την Ρ ξέραμε ότι θα ταιριάξουμε. Το μυαλό και των δύο πήγε αμέσως σε αυτό που φαντασιωνόταν και τον τρόπο με τον οποίο θα το γευτούμε. Από την πρώτη κι όλας εβδομάδα μιλήσαμε για παρτούζες και swing και αρχίσαμε να ψάχνουμε για αυτούς που θα μας ικανοποιούσαν. Ταυτόχρονο το σεξ μεταξύ μας γινόταν όλο και πιο έντονο όλο και πιο παθιασμένο χωρίς αναστολές και με την Ρ να δοκιμάζει ότι της ερχόταν στον μυαλό. Ψηλή, καλλίγραμμη, απολάμβανε τα βλέμματα των άλλων πάνω της και τα χρησιμοποιούσε για να αυτοϊκανοποιηθεί. Φυσικά η πρώτη επαφή δεν ήρθε και τόσο σύντομα καθώς πολλοί δεν ήταν αυτό που περιέγραφαν ή δεν εμφανίζονταν καθόλου. Ούτε η πρώτη φορά ήταν αυτό που πραγματικά ψάχναμε. Ήταν σα να έλλειπε κάτι αλλά δεν ξέραμε τι. Το άλλο ζευγάρι όμορφο, νέο, ανοιχτόμυαλο αλλά και πάλι δεν μπορέσαμε να νιώσουμε αυτό που αναζητούσαμε. Παρόλο που η Ρ λάτρευε τον πούτσο ήθελε να γευτεί το γυναικείο μουνί, το γυναικείο φιλί. Κι όμως της προσφερόταν αλλά δεν το ένιωθε. Αναζητήσαμε την ηδονή σε συνδυασμούς χωρίς άλλη γυναίκα, πιστεύοντας ότι απλά δεν της έβγαινε. Το κορμί της απολάμβανε την πολλαπλή ηδονή. Ζητούσε όλο και περισσότερο κι εγώ απολάμβανα να την μοιράζομαι χωρίς εγωισμούς και ζήλιες. Η ηδονή της μου έδινε απίστευτη ηδονή και άλλωστε αυτό πάντα αναζητούσα. Από μόνη της εκτέλεσε με μαθηματική ακρίβεια κάθε πιθανή φαντασίωση που μπορεί να έχει ένας άντρας από μια παρτούζα. Κι όμως εκτός ορισμένων εξαιρέσεων όπου η παρτούζα μαζί του είχε επαναληφθεί αρκετές φορές, πάντα κάτι έλειπε για να νιώσουμε την ηδονή στην ψυχή μας κι όχι μόνο στο κορμί. Καταλάβαμε ότι αυτό που έλειπε ήταν το συναίσθημα κι ότι οι άλλοι θα έπρεπε να δεθούν μαζί μας. Δύσκολο όμως λόγω της νοοτροπίας κυρίως που επικρατεί στην Ελλάδα ακόμη. Και φυσικά δεν συζητούσαμε καν την εναλλακτική να το δοκιμάσουμε με γνωστούς μας με τους οποίους υπήρχε συναισθηματικός δεσμός φοβούμενοι μια πιθανή αρνητική κριτική. Κι από την άλλη δεν σταματούσαμε τις επαφές λες και κάποιο μικρόβιο είχε μπει μέσα μας. Συχνά μετά από κάποιο διάστημα αποχής ερχόταν ναζιάρικα στην αγκαλιά μου και μου έλεγε «πότε θα παρτουζώσεις το ξεκωλάκι σου ξανά? Μήπως με βαρέθηκες?». Έτοιμη πάντα να αρχίσει την αναζήτηση, να προκαλέσει, να γαμηθεί, να γελάσει και να απολαύσει.

Αυτό που έγινε εκείνη τη νύχτα δεν κατάλαβα ποτέ αν το προκάλεσε εκείνη κάνοντας ένα άλμα στα τυφλά κι ελπίζοντας ότι από κάτω θα έχει στρώμα..

Είχαμε βγει με δύο πολλοί καλούς της φίλους από χρόνια. Ντυμένη με ένα εφαρμοστό φόρεμα αναδείκνυε το κορμί της χωρίς να προκαλεί. Βγαίνοντας από το μπαρ είπε στα παιδιά να έρθουν σπίτι για ακόμη ένα ποτό και κουβεντούλα, μια από τις αγαπημένες μας συνήθειες με τους συγκεκριμένους φίλους. «Μισό να πάρουμε τσιγάρα» τους είπε και με τράβηξε από το χέρι για το κοντινό περίπτερο. Τη στιγμή που πλήρωνα μου εκείνη κοιτούσε τα περιοδικά και ξαφνικά μου λέει « να πάρουμε μια τσόντα να δούμε με τα παιδιά ? θα έχει πλάκα!!» με εκείνο τον αυθορμητισμό της και το χαμόγελο που έκανε τον περιπτερά να απορεί. Δεν της αρνήθηκα αλλά αισθάνθηκα άβολα καθώς πίστευα ότι δεν θα νιώθω άνετα με τα συγκεκριμένα άτομα. Άρπαξε το περιοδικό κι έτρεξε προς τους φίλους μας για να τους πει την ιδέα της. Την δέχθηκαν όπως δέχονται η φίλοι μια τέτοια πρόταση και σχολιάζοντας την ανυπαρξία σεναρίου και πόσο γελοίο φαίνεται όταν την βλέπεις πίνοντας ας πούμε καφέ.

Στο σπίτι δεν έβαλε κάτι προκλητικό ούτε όμως κι αδιάφορο. Ένα εφαρμοστό σορτσάκι που ακόμη και ο πιο στραβός θα μπορούσε να δει τον τέλεια σμιλευμένο κώλο της και το μικρό κενό που σχηματιζόταν ψηλά ανάμεσα στα πόδια της και κάτω από το μουνί της κι ένα λευκό τοπάκι αφήνοντας την κοιλιά έξω. Δεν ήταν προκλητικό όμως γιατί τα συγκεκριμένα παιδιά την είχαν δει άπειρες φορές με στρινγκ στην παραλία. Χαλαροί στο καναπέ, τα ποτά έτοιμα κι αρχίζοντας την προβολή αρχίζει κι εκείνη να σχολιάζει τις σκηνές κι ότι της άρεσε προκαλώντας απαντήσεις από τους φίλους μας για τις δικές τους προτιμήσεις και ξετυλίγοντας μπροστά τους το κουβάρι των πρακτικών που της άρεσε να απολαμβάνει στο σεξ. Πάνω στο τραπέζι είχαμε πάντα ένα ερωτικό παιχνίδι, Δύο πάνινα ζάρια. Στο ένα έγραφε τι ακριβώς να κάνεις (φιλί, χάδι ρούφηγμα, κλπ) και το άλλο σε πιο σημείο του σώματος, αφήνοντας και τα δύο μια πλευρά του ζαριού ως μπαλαντέρ για να επιλέξεις εσύ τι και που θα το κάνεις. Ο Γ. τα έπιασε και πρότεινε να παίξουμε. Η Ρ. του απάντησε ότι είναι επικίνδυνο παιχνίδι σε επικίνδυνη ώρα. Επέμενε όμως ισχυριζόμενος ότι τόσα χρόνια φίλοι αν μη τι άλλο ξέρουμε τα όρια μας. Αρχίσαμε να παίζουμε και στην αρχή όλα τα φιλιά ήταν πάνω από τα ρούχα ενώ τα φιλιά στο στόμα ήταν χωρίς γλώσσα. Κάποια στιγμή τυχαίνει στον Ν. διπλός μπαλαντέρ για την Ρ. Εκείνη ήρθε στην αγκαλιά μου με πλάτη σε εμένα λέγοντας στον Ν. « για να σε δούμε κοτούλα τώρα!». Εκείνος την πλησίασε, σταμάτησε από πάνω της και την στιγμή που ήταν έτοιμος να σκύψει και να της φιλήσει τον αφαλό, σαν κάποια μυστική δύναμη να ένωσε το μυαλό μου με το δικό της, εκείνη τέντωσε τον κορμό της κι εγώ της τράβηξα το τοπάκι αφήνοντας ελεύθερα τα βυζιά της μπροστά στα μάτια του. Πέρασαν 5 παγωμένα δευτερόλεπτα. Τα πιο δύσκολα. Οι ματιές όλων διασταυρώθηκαν αναζητώντας την επόμενη κίνηση. Η Ρ. του πιάνει τα μάγουλα και οδηγεί τα χείλη του στις ρώγες της. Κι αυτός αφήνετε κι αρχίζει να γλύφει. Η Ρ. γυρίζει το κεφάλι και με φιλάει με πάθος. Ο Ν. αρχίζει να κατεβαίνει την γδύνει και βυθίζεται στο αποτριχωμένο μουνί της βγάζοντας μουγκριτά ηδονής. Η Ρ. γυρίζει στον Γ. και τον ρωτάει «Τι κοιτάς?». Εκείνος κόκκινος και αποσβολωμένος δεν ξέρει τι να κάνει. Η Ρ. του λέει «ξεκόλλα. Γδύσου!» και γυρίζει στην αγκαλιά μου, με γδύνει, προσφέροντας ταυτόχρονα το μουνί και τον κώλο της στη γλώσσα του Ν. αρχίζει να με πιπώνει. Ο Γ. την πλησιάζει γυμνός και αρχίζει να τον παίζει μπροστά στο πρόσωπο της την ώρα που με έγλυφε. Εκείνη σηκώνετε. Βάζει τον πούτσο μου μέσα στο μουνί της και παίρνει τον πούτσο του Γ. στο στόμα πλησιάζοντας το πρόσωπο μου ενώ ο Ν. συνέχιζε να την γλύφει την ώρα που την πηδούσα. Αυτό με κάβλωσε ακόμη πιο πολύ. Εκείνη έγλειψε τον Γ. και έφερε τον πούτσο του ανάμεσα στο πρόσωπο μου και το δικό της. Μια φαντασίωση της που δεν είχαμε ποτέ κάνει. Ήθελε να με βλέπει να γλύφω τον πούτσο αυτού που την πηδάει. Την κοίταξα, έκλεισα τα μάτια κι αρχίσαμε να τον γλύφουμε μαζί. Κάποια στιγμή ο Ν. σταματάει και την ρωτάει «δίνεις κώλο?». Η Ρ. σταματάει, το κοιτάει και του λέει «μην ξαναρωτήσεις τίποτα. Κάνε ότι σου αρέσει. Ή θα σε χαστουκίσω ή θα σε χύσω». Μπήκε μέσα της κι αρχίσαμε να την πηδάμε μαζί ενώ ταυτόχρονα γλείφαμε τον πούτσο του Γ.

Την πηδήξαμε σε κάθε πιθανό συνδυασμό κι εκείνη δεν σταματούσε να έχει οργασμούς και σπασμούς ηδονής μέχρι το πρωί. Κοιμηθήκαμε μαζί και το πρωί πριν καν τελειώσουμε τον καφέ ξαναρχίσαμε. Όταν τα παιδιά έφυγαν με αγκάλιασε και με ρώτησε. « Το ένιωσες?». Της απάντησα «Ναι». «δεν χρειάζεται να ψάχνουμε άλλο προς το παρόν. Αυτό έψαχνα» Συμφώνησα, γνωρίζοντας πλέον τι μας έλειπε τόσο καιρό. Το συναίσθημα με τους άλλους. Η συναισθηματική ταύτιση όχι μόνο σαν άνθρωποι αλλά και στον τρόπο ζωής, διασκέδασης, απόλαυσης των μικρών ηδονών της ζωής. Νιώσαμε γυμνοί , όπως ο Αδάμ και οι Εύα απέναντι στο Θεό, προς κάθε άλλη παρτούζα που είχαμε κάνει και ζεστοί, ερωτευμένοι με την τελευταία μας εμπειρία κι όλες τις επόμενες μαζί τους. Το πέπλο της ανωνυμίας και της ασφάλειας που αναζητούσαμε από επαφές με νέες γνωριμίες κατέρρευσε μπροστά στον αισθησιασμό που προσέφερε η επαφή με συναίσθημα και πάθος για τον άνθρωπο κι όχι μόνο το κορμί του. Ίσως να ήμασταν και τυχεροί καθώς μια πιθανή άρνηση των φίλων μας εκείνο το βράδυ θα διέλυε και την μακροχρόνια φιλία μας και πιθανά θα μας εξέθετε σε όλο τον κύκλο μας.

Επί ένα χρόνο δοκιμάσαμε οι τέσσερις κάθε τι που μπορούσαμε να φανταστούμε και να ποθήσουμε μέχρι που η απόσταση σκότωσε τον ερωτισμό της τετράδας.

Η ορχιδέα

2008-03-10T22:05:00.000+02:00

Ορχιδέα, ορχιδέες. Φυτό με μεγάλο background! Οι περισσότεροι με το άκουσμα της λέξης φέρνουμε στο νου εικόνες και στιγμιότυπα από την ταινία "Άγρια ορχιδέα". Αθωότητα, αναζήτηση, μυστήριο ... σεξουαλικότητα! Με πόσους τρόπους μπορείς να απολαύσεις τον εραστή-συντροφό σου; Με πόσους τρόπους μπορείτε να διεγείρετε ο ένας τον άλλο;

Ο Θέοφραστος ήταν ο πρώτος από τους αρχαίους συγγραφείς που αναφέρθηκε στις ορχιδέες. Ήταν αυτός που τους έδωσε την ονομασία Όρχις επιστημονικά, ορμώμενος από τον μύθο του Όρχι και αντανακλώντας την ομοιότητά της διπλοκόνδυλης ρίζας τους με τα ανδρικά γεννητικά όργανα, αυτά που ήταν αιτία της περιπέτειας του γέρου Όρχι. Στην ελληνική μυθολογία, ο Όρχις ήταν γιος μιας νύμφης και ενός σάτυρου. Κατά την διάρκεια των εορτών προς τιμή του Βάκχου, διέπραξε ιεροσυλία, επιχειρώντας να βιάσει μια ιέρεια. Η τιμωρία του ήταν να κατασπαραχθεί από άγρια θηρία και να μεταμορφωθεί σε ένα αδύνατο και σεμνό φυτό.

Ο ελληνικός λαός από παλιά πίστευε ότι η ορχιδέα είχε υπερφυσικές ιδιότητες, που εξασφάλιζαν την απόκτηση αρσενικού παιδιού, εξ'αιτίας της ομοιότητας των κονδύλων του φυτού με όρχεις. Από εκεί ξεκίνησαν να το ονομάζουν "σερνικοβότανο".

Τα πάντα λοιπόν παραπέμπουν στου ανδρικό μόριο … ή μήπως όχι; Αλήθεια, έχετε παρατηρήσει προσεκτικά το άνθος της ορχιδέας; Προσωπικά τα πέταλα στο κέντρο μου θυμίζουν έντονα χείλη αιδοίου. Μήπως τελικά το συγκεκριμένο φυτό δεν είναι τόσο «ανδροπρεπές»; Μήπως προσπαθεί να πει κάτι παραπάνω;

Δεν ξέρω γιατί αλλά στο μυαλό μου σχηματίζεται η εικόνα μιας πολύ θηλυκής φιγούρας όταν ακούω το όνομα ορχιδέα. Γενικότερα έχω την αίσθηση πως είναι κάτι εύθραυστο και μοναδικό που ζητά την προσοχή μας. Όπως ακριβώς και το αιδοίο μας!
Τώρα που το σκέφτομαι, συνειδητοποιώ ότι οι ομοιότητες είναι πάρα πολλές. Για να "ευδοκιμήσει" το αιδοίο θέλει φροντίδα, τρυφερότητα, τακτικό πότισμα. Χρειάζεται καθαρό αέρα και "έδαφος" για να αναπτυχθεί...
"Ανθίζει" για να υποδεχτεί.
Αναδύει μια πολυ ελκυστική μυρωδιά όταν "προσκαλεί".

...ή μήπως το φυτό απεικονίζει μια απλή πραγματικότητα; Μήπως ουσιαστικά συμβολίζει την ανάγκη της αρσενικής πλευράς που αναπτύσσεται και μεγαλώνει προκειμένου να έρθει σε επαφή με τη θηλυκή πλευρά;

Εσείς τι πιστέυετε; Θα ήθελα να μάθω τις σκέψεις σας.

Smiling virus

2008-02-24T13:45:00.012+02:00

Κάποια στιγμή πριν από καιρό προσπάθησαν να με πείσουν ότι η ευγένια που επιδείκνυα θεωρούνταν υποτέλεια. Ότι μείωνα τον εαυτό μου και έδινα την εντύπωση θύματος. Επίσης ότι όταν χαμογελούσα προκαλούσα.
Εδώ πρέπει να σχολιάσω το εξής: δεν με ενδιέφερε ποτέ η τυπική ευγένια. Πάντα ξεκινώ μια συζήτηση προς 3ους με πολύ ευγενικό τρόπο γιατι πιστεύω ότι είναι ένδειξη σεβασμού. Κάθε άνθρωπος είναι μια ολοκληρωμένη οντότητα με τα θέλω της, της σκέψεις της, της ανάγκες της, τα προβληματά της, έχει μια πορεία σε αυτή τη ζωή και υπάρχει παράλληλα με εμάς.

Σκεφτείτε ότι είσαστε στον ηλεκτρικό σταθμό του Πειραιά και θέλετε να πάρετε το τραίνο. Χρειάζεστε εισητήριο, οπότε περιμένετε στην ουρά είτε γιατί δεν έχετε κέρματα ή έχετε αλλά προτιμάτε να μιλήσετε με τον ταμία, έστω και αυτή τη μικρή φράση "πού θα πάτε;". Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι το έχετε ζήσει. Μια μέρα περίμενα να έρθει η σειρά μου και αφηρημένη πρόσεξα ότι όλοι ήταν πάρα πολύ απορροφημένοι στις σκέψεις τους, πολύ σοβαροί, απογοητευμένοι, κουρασμένοι, βαριεστημένοι. Ο ταμίας τους εξυπηρετούσε κανονικά με ένα ύφος απογοήτευσης και αυτός.
Όταν ήρθε η σειρά μου η φράση που είπα ήταν απλά: "καλημέρα. Θα ήθελα 2 εισητήρια για Ομόνοια σας παρακαλώ"
Σήκωσε το κεφάλι με έκπληξη και απάντησε: " καλημέρα κορίτσι μου. 2,40€. Να είσαι καλά, καλό δρόμο να έχεις" και χαμογέλασε.
Τον ευχαρίστησα και έφυγα.
Εκείνη την ημέρα μου ήρθε η ιδέα!

Η αλήθεια είναι ότι κάπως έτσι γνωριστήκαμε και με το John, με ένα χαμόγελο. Είχε και εκείνος την ίδια έκπληκτη έκφραση. Αρχίσαμε να συζητάμε και του εξήγησα ότι κάποια στιγμή μου ήρθε η ιδέα ένος smiling virus. Ενός ιού που θα έκανε τους ανθρώπους να χαμογελούν. Εάν το σκεφτήτε καλά θια διαπιστώσετε ότι το χαμόγελο είναι μεταδοτικό!
Η αλήθεια είναι ότι πλέον σε αυτή την τρελή εποχή που ζούμε το χαμόγελο είναι μια σπάνια απόλαυση. Παρόλα αυτά αν πείσετε τον εαυτό σας ότι ένα χαμόγελο δεν κρύβει απαραίτητα κάποιο υπονοούμενο θα αρχίσετε να μοιράζετε χαμόγελα δεξιά και αριστερά. Θα διαπιστώσετε λοιπόν ότι η πρώτη αντίδραση όλων θα είναι έκπληξη ανάμεικτη με καχυποψία. Αν έχετε το σθένος να επιμείνετε θα διαπιστώσετε ότι 2 στου 4 θα χαμογελάσουν και εκείνοι.

Πόσο απλό ειναι τελικά!

Το χαμόγελο είναι μια απόλαυση, όπως το καλό φαγητό, όπως ένα ζεστό μπάνιο, όπως το σεξ. Είναι σαν να λες στον άνθρωπο απεναντί σου καλημέρα. Μια μικρή ευχή για να συνεχίσει τη μέρα του όμορφα. Μερικές φορές μπορεί να είναι και μια πρόσκληση για κάτι περαιτέρω - χωρίς πίεση, με σεβασμό προς τον άλλο. Σα να λες "έλα, άνοιξε την κουβέντα έχω καλή διάθεση". Ακόμη κι αν δεν είναι έτσι τα πράγματα σίγουρα μπορούμε να κόψουμε την εξέλιξη διακριτικά και να συνεχίσουμε τη μέρα μας. Όπως και να έχει το φλέρτ είναι μια ευχάριστη νότα στην καθημερινότητα μας. Το χρειαζόμαστε όσο και το χαμόγελο και είναι κρίμα που τείνει να εκλείψει.

Κρύβουμε το χαμογελό μας όπως κρύβουμε τις επιθυμίες μας. Στερούμαστε μια απλή έκφραση καλής διάθεσης... όπως στερούμαστε πολλές φορές και πράγματα ή καταστάσεις που επιθυμούμε αλλά μας απαγορεύεται από τα ήθη και έθιμα της κοινωνίας στην οποία ανήκουμε.

The sorceress

2008-02-22T00:18:00.016+02:00

... lifting his staff the young wizard was ready to cast a spell, when footsteps, the rustle of robes, and the heavy fragrance of some expensive perfume caused him to turn his head.
He held his breath: a woman, one of the most lovely and exotic women he had ever seen, entered the room. She was dressed in red robes, made of velvet and silk, trimmed with golden stitchery. She was alluring, powerful, mysterious and at her arrival even the knight straightened and stopped breathing.

A simple wave of her hand and both were unable to move or speak. The y felt a sudden numbness that left them defenceless. A chill penetrated their hearts & minds .... questions started rising ... followed by horror!

"I'm sorry, am I not what you expected?
Let me guess: you thought you'd find some withered old crone brewing potions, who sacrifices small children to elder gods. Right?
After all, how could a woman like me create the plague and hurricanes that shattered the lands around and banished all these souls? How could a woman, young, beutiful and nubile, create such chaos? Cause such evil? Breed such hate?

People always send men to kill the monsters. Men who take one look at my robe and pause to behold my beauty, to get a peek underneath. Men who see me cradle my staff and imagine that I am holding something of a more intimate nature.
Those moments of drooling and hesitation are all I need to weave the spells that have made you powerless. That hesitation is the reason I wear this robe, and the look of dark lust in your eyes that is more naked than I am is the answer to those questions of yours I have just given voice to.... the questions I have seen in your thoughts- read in your mind.
No matter how strong I am, no matter how much power I wield, regardless of all else I may have done, all you men ever want of me is to lie in your bed - taken by force if necessary. Did not each one of you think that it would be tragic to allow my beauty to go to waste before killing me for my crimes?
You came here to kill me ,after all, so why not rape me to further the "justice" of the munishment?

THAT is were the hate comes from!

And now you shall learn what my hate can do to you..."

"Dedicated to John for giving me the idea to combine fantasy beings in real time."

ΤΑ ΤΡΕΝΑ

2008-02-14T07:57:00.000+02:00

Πάντα μου άρεσαν τα τρένα. Αν σταθείς λίγο μακρία από την εικόνα τους θα καταλάβεις ότι συνδεόυν μικρές κοινωνίες. Συνδέουν την απρόσωπη κοινωνία μας με ένα μοναδικό τρόπο που για ακόμη μια φορά αρνούμαστε να δούμε. Περνάς την πόρτα της επιβίβασης και βρίσκεσαι σε ένα χώρο με κόσμο από Κηφισιά, Μαρούσι ή δεν ξέρω που αλλού, οι οποίοι κουβαλάνε μαζί τους το δικό τους φορτίο και που πιθανά δεν θα είχες άλλη ευκαιρία να τους δείς μέσα σε μια μεγαλούπολη. Το συνηθισμένο είναι να παραμένουμε απρόσωποι κλειστοί και παγωμένοι μέσα σε αυτό το φορτίο που κουβαλάμε όλοι μας μέσα σε ένα βαγόνι. ¨ομως αν το δεις από μακρίς αυτό το βαγόνι μετατρέπεται σε ένα δοκιμαστικό δοχείο χημείας όπου ανακατεύεις διάφορα συστατικά για να βγάλεις κάτι καινούργιο. Μια καινούριγα ιδέα, μια καινούργια εικόνα, φόβο χαρά ή χαμόγελο. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτός ο φυσικός τρόπος αλληλεπίδρασης είναι τόσο κοντά μας όσο μακριά είναι αυτή η ιστοσελίδα όπου μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας. Μήπως φοβόμαστε τόσο πολύ τα μάτια των άλλων και η τεχνολογία απλά μας βοηθάει να αποφύγουμε τ "αδιάκριτα" βλέματα στην ψυχή μας που τόσο πολύ θέλουμε να εκθέσουμε.

2008-02-11T14:47:00.001+02:00

CHOOSE THE BEST PICS OF BETTY AND VOTE!!!

ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

2008-02-05T07:35:00.000+02:00

Πολλοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ζούμε για να πεθάνουμε, εξετάζοντας μόνο την βιολογική πορεία του ανθρώπου στη γή. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι απλά ένα βιολογικό όν με σάρκα αλλά έχει και ψυχολογική / συναισθηματική υπόσταση, η ζωή της οποίας ξεκινάει πριν γεννηθούμε και τελειώνει (αν τελειώσει) μετά το θάνατο μας. Αυτή η ψυχολογική υπόσταση έχει επιρροές στους γύρω μας από την στιγμή της σύλληψης μας (οι γονείς πολύ πριν τη γέννηση, έστω και ασυναίσθητα, σαν μια κοινωνική επιταγή, δημιουργούν μια ψυχολογική ταύτιση με το παιδι) μέχρι και μετά το θάνατο μας, (συγγενείς και φίλοι μας θυμούνται ανάλογα με τις πράξεις, τα έργα και την πορεία μας μέσα στην ζωή). Κι αυτό το τελευταίο ίσως είναι το πιο σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου. Αυτό που είναι, που ζει, που δημιουργεί έχει άμεσο αντίκτυπο στους γύρω μας. Κι αν ο θάνατος φαντάζει τρομακτικός γιατί διακόπτει το βιολογικό ρολόι, τα έργα μας, οι σκέψεις μας, οι φιλίες μας, συνεχίζουν να επηρρεάζουν τους γύρω μας άσχετα με το αν ζήσαμε μια ¨σημαντική" ζωή ή όχι. Είναι όμορφο μετά το Τέλος να μπορούν οι κοντινοί σου άνθρωποι να διακρίνουν κάτι που άφησες, από μια απλή αλλά ουσιαστική αγάπη προς το πρόσωπο τους έως ένα σημαντικό έργο. Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά και δίνει ένα διαφορερικό άρωμα από αυτό το κρύο του θανάτου. Και είναι ακόμη πιο όμορφο όταν εμείς που μένουμε πίσω έχουμε την δυνατότητα να θρηνήσουμε τον άνθρωπο που έφυγε αλλά και να αφομοιώσουμε όλα τα "καλά" και "κακά" του χαρακτήρα του παίρνωντας μαζί στη ζωή μας ένα κομμάτι από αυτόν, κάνοντας τον με αυτόν τον τρόπο αθάνατο και σίγουρα χαρούμενο αφού μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε και να τη ζήσουμε με ένα κομμάτι δικό του μέσα μας.

"Αφιερωμένο στην Betty"

2008-01-23T07:42:00.000+02:00

To flirt or not to flirt

Ποτέ δεν μας άρεσαν οι προκλητικές εμφανίσεις. Μας άρεσαν όμως οι trendy και προσεγμένες που ικανοποιούν τον δικό μας ναρκισσισμό. Νομίζω όλοι έχουμε μια μικρή δόση είτε γενετήσια είτε επίκτητη μέσα από τις προσταγές της κοινωνίας που ζούμε.

Αντίθετα στις προσωπικές επαφές βγαίνουν πολλά που κρύβουμε καλά μέσα μας. Μικροσκοπικά εσώρουχα, προκλητικές εμφανίσεις, bikini wax, ταττοο και άλλα πολλά (ποικίλουν ανάλογα με τα γούστα του καθενός) αποτελούν το έναυσμα για τον κόσμο της φαντασίωσης που ο καθένας έχει φτιάξει μα αλίμονο πάντα διαφέρει στην πράξη.

Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να αρέσκεται στην ιδέα ότι ο/η σύντροφος μας αρέσει και υπάρχει μια κοινή αποδοχή πρώτα της εξωτερικής εμφάνισης και μετά του εσωτερικού κόσμου. Εξ’ άλλου κάθε φλερτ που μπορεί (ή όχι) να οδηγήσει σε μια σχέση, ξεκινάει πρώτα από την εξωτερική εμφάνιση και μετά τις πρώτες επαφές αρχίζει η αξιολόγηση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του άλλου.

Καθώς τα γούστα διαφέρουν στους ανθρώπους, μία γυναίκα δεν χρειάζεται να είναι ντυμένη προκλητικά (ξέκωλα κατά τη λαϊκότερη ρήση) για να προκαλέσει και το ανάλογο για έναν άνδρα. Μπορεί να προκαλέσει κάποιον απλά με τον τρόπο που ντύνετε, κινείται κλπ.

Το φλερτ είναι κάτι φυσιολογικό. Σε όλους αρέσει να φλερτάρουν και να τους φλερτάρουν. Ίσως και η προσεγμένη εξωτερική εμφάνιση δεν έχει μόνο στόχο να αισθανόμαστε εμείς καλά με τον εαυτό μας αλλά στο να αρέσουμε και στους άλλους. Και είναι ψεύτικο να πιστεύει κάποιος που βρίσκεται σε μια σχέση να πιστεύει ότι ποτέ δεν θα δει κάτι άλλο που του τραβάει την προσοχή. Με μια ειλικρινή επικοινωνία νομίζω ότι είναι κάτι ωραίο να το μοιράζεσαι με τον/την καλό σου/καλή σου. Ένα έξυπνο πείραγμα στο δρόμο. Διασταύρωση ενός επίμονου βλέμματος. Η παρατήρηση της εξωτερικής εμφάνισης του άλλου ή της γοητείας που προκαλεί.

Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ και να σχολιάζω. Και μου αρέσουν οι γυναίκες που τους αρέσει να κάνουν το ίδιο και να απολαμβάνουν την επιρροή που έχουν στους άλλους. Το κοινωνικό πλαίσιο που υποστηρίζει την εφ’ όρου ζωής ερωτική αφοσίωση σε ένα άτομο μάλλον δεν έχει συνυπολογίσει τον πραγματικό ψυχισμό των ανθρώπων. Το να αγαπάς κάποιον/κάποια εφ’ όρου ζωής είναι κάτι που συμβαίνει και είναι όμορφο. Το να σου αρέσει όμως κάποιος/κάποια ερωτικά για μια ζωή χωρίς να παρατηρήσεις κάτι άλλο (ανεξάρτητα με το τι σε έκανε να παρατηρήσεις) είναι κάτι που απλά δεν συμβαίνει.

Και από τη στιγμή που συμβαίνει νομίζω ότι είναι πολύ όμορφο να το μοιράζεσαι. Αν βέβαια η σχέση ή οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτή πιστεύουν ότι η αιώνια ερωτική πίστη και η απαγόρευση θα διατηρήσουν τη σχέση για πάντα τότε προφανώς δεν χρειάζεται να μπουν σε αυτή τη διαδικασία ειλικρινούς ανταλλαγής απόψεων και εμπειριών. Αν πιστεύουν το ότι να πηδιέσαι 30-40 χρόνια με το ίδιο άνθρωπο αποκλείοντας εικόνες που έχεις μέσα σου είναι πιο δημιουργικό από το να αφεθείς στις αλήθειες και τα στιγμιαία σκιρτήματα ενός φλέρτ τότε προφανώς είτε υπάρχουν ανασφάλειες είτε τα κεκτημένα μιας σχέσης (αγάπη, συντροφικότητα, επικοινωνία, διασκέδαση κλπ) δεν έχουν και τόσο μεγάλη αξία για αυτούς ώστε να είναι ικανά να κρατήσουν την σχέση δυνατή και τους ανθρώπους μέσα σε αυτή δημιουργική.

Προφανώς όλοι έχουμε φλερτάρει πριν οδηγηθούμε σε μια σχέση. Πως ξαφνικά μετά την σύναψη της σχέση το φλερτ παύει να υφίσταται? Ίσως τον πρώτο καιρό της σχέσης που το μυστήριο καλύπτει ακόμη τον άλλον/ άλλη η τάση για φλερτ μειώνεται. Πάντα όμως επιστρέφει ως μια φυσική (ίσως ναρκισσιστική ανάγκη).

Ας είμαστε λοιπόν αρχικά ειλικρινείς αρχικά με τον εαυτό μας και μετά με τον/την σύντροφο μας. Ας απολαύσουμε μαζί αυτά που τα μάτια βλέπουν αλλά το στόμα δεν τολμάει να εκφράσει. Ας μην είμαστε δειλοί. Το ερωτικό πάθος είναι κάτι ζωώδες που υπάρχει μέσα μας και δεν έχει καμία σχέση με την αιώνια αγάπη. Αν υπάρξει στιγμιαία στην ζωή ας το απολαύσουμε μαζί ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει σε αυξημένο αριθμό συμμετοχών στο κρεβάτι μας. Ή αν τελικά οδηγήσει σε διάσπαση της σχέση τότε απλά σημαίνει ότι η ίδια η σχέση δεν μπορούσε να καλύψει αυτό που πραγματικά θέλαμε. Προσοχή όμως. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός που στην πορεία σβήνει και μετά μπορεί να μην αφήσει πίσω ούτε τα βασικά κεκτημένα της προηγούμενης σχέσης.

2008-01-23T07:41:00.000+02:00

Ανακαλύπτοντας τον άλλον μας εαυτό!

ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι των έρωτα στην σημερινή κοινωνία δεν είναι απόλυτα ελεύθερος αλλά τον διέπει ένας απόλυτος κομφορμισμός ο οποίος εξυπηρετεί μεν μια στοιχειώδη οργάνωση της κοινωνίας αλλά εγκλωβίζει τον ίδιο τον εαυτό μας σε σημείο που ούτε υποσυνείδητα δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τα θέλω από τα πρέπει.

Some Questions (or answers?)- edited by John

2008-01-22T20:57:00.001+02:00

Love and sex come together in life but not always and not for everybody.
From the day (day one) of our time on earth that we understand our body and its potentials we try to be nice (according to our present - at time - life style). Nice for ourselves and nice to other peoples eyes. Not to everybody. Initially to the group of people we like to be with or those that are close to our life style.
We cut our hair in a certain style, and we dress accordingly. Same goes for flirt. we like to flirt. We like to see other nice people and we like to be liked by other people. we like smart teasing and we spend sometime on picking clothes. Flirt goes on to the end of our life even if we share it with a certain partner.

Yes there is a certain period of time after first meeting someone that you want to be with, that we don't care about other peoples eyes and taste. But for that certain time we do care about the eyes and teasing comments of our new partner. Those are the first days of an affair where the external outfit plays an important role in the relationship and the next days give place to our internal psychological profile which brings us even closer (or far away).At the time that we have managed to skip flirt, sex and passion we understand whether we like to share some of our life time with this man/woman or all of it. Then comes other key factors to take place. Love, understanding, kindness, common sense of humor, life style and entertainment, ability to talk and share thoughts. For me those are some of the key factors that if you are able to achieve, then probably its time to settle for a life time. Yes it is difficult to be sure but you never know. For example if you cannot go out on a normal day with your flirt date and sex partner, to have some good time by yourselves, be honest, or listen to a certain kind of music etc then you cannot share a life. Sex will not keep you together for a life time. Having good time together at all levels, it will.

But from the day we "settle", we are open to flirt games. We continue to dress and express ourselves in way that will catch our partner's eyes, but this catches other people's eyes and for sure we like to here nice comments for our outfit. (specially the kind and smart one). If there is honesty between the partner, they should share this game. To share thoughts about what we like on other people or those that have teased us or made us have a small fantasy. It's a life time game that keep the blood pressure high as well as our libido.

On the other side we often hear stories about couples in the process of divorce because he or she had a secret relationship. What if they have managed to share it? To examine the possibility that this is a natural human habit to flirt and have sex? Nobody can say (man or woman) that for a life time period no other (man or woman) except from his/her partner made him turn around and think - "wow what a body to be with". I believe that this happend to everybody but the social norms make us to avoid ever our deepest self. Like trying to escape from ourselves because somebody thought that this is not right. Who says what is wrong or right if we have the ability and understanding to share it with the people we care about?

And here comes one question. You share you flirt and secret passions with your life time partner or you decide to keep them secret. Destroy all the good things for a casual affair based on a short living affair which began on a certain attitude or body outfit? Divorce from choices of a life time? or share them?

For example a girl flirted with him or a boy with her. By sharing our points of view you are open to "allow" your partner to taste what the fantasy and passion made you think.

So here comes some more questions: Share everything with our partner (which will be the one that is able to listen, share and taste with you) or having short-living relationships by following your passions (which certainly rule our minds) like the dust follows the wind. We are trees with roots in life or dust in the wind? Can we share the truth or live a life with lies and unaccomplished fantasies cause the society we leave cannot accept certain attitudes or certain fantasies? Shall we criticize our fantasies or leave them?